بعضا اتفاقاتی میفته که در چشم به هم زدنی نقل همه ی مجالس میشه و کم تر جایی رو میبینی که ازش حرف نزنن.خوب این خیلی مسئله ی عجیبی نیست اما گاهی اتفاقات بزرگی میفته که به گوش خیلی ها هم نمیرسه.مثلا چند وقت پیش،مراسم ارتحال حضرت امام(قدس سره).از هرکی بپرسی چی شد بهت میگه که نذاشتن سد حسن حرف بزنه(که به نظر من خیلی هم عجیب نبود،آدمی که به آرمان های اون همه جمعیت بی توجهی کرده انتظار داشته براش کف بزنن؟).در کم تر جایی شد که صحبتی بشه از چکی که وزیر کشور دریافت کرد.(اشتباه نکنید چک بانکی ،نه، سیلی!)
یک در صد احتمال بدید که بر عکس این قضیه اتفاق افتاده بود.احتمالا مملکت زیر و رو می شد.که وا اسفا ، وا اسلاما، وا خمینیا،وا مملکتا، وا ...
اما حالا چی؟ آب از آّب تکون نخورده.اصلا اغنگار نه انگار که وزیر کشور چکی خورده که بخیه های صورتش که تازه عمل شده بود پاره شده و راهی بیمارستان شده.
یا مثلا همین قضیه ی فحاشی آقای همیشه مودب و منطقی!(علی مطهری)
به یکی از نمایندگان مجلس
خیلی فکر کردم بنویسم یا نه.که بالاخره به این نتیجه رسیدم که خیلی بی ادبانه است اگه من هم بخوام تکرار کنم.فایل صوتی اش را در لینک زیر میتونید دانلود کنید.
http://netiran.info/uploads_group/1000/49/13741.mp3
البته من قبول دارم که ما نباید هر کار خلاف اخلاقی رو انجام بدیم.اما فکر می کنم ما در اکثر این نوع مواقع به دلیل سستی هست که عکس العمل لازم رو انجام نمیدیم.
